Take a fresh look at your lifestyle.

عاملهای مبتلا به بیماری دیابت

151

ترشح ناکافی انسولین (خواه به طور مطلق یا به نسبت نیاز بدن)، تولید انسولین تدافعی (که غیر متداول می باشد)، یا ناتوانی سلول ها در استفاده مناسب از انسولین باعث بالا رفتن قند خون و دیابت می شود. این وضعیت اخیر بیشتر سلول های ماهیچه وبافتهای چربی را تحت تأثیر قرار میدهد و شرایطی را پدید “.اورد که «مقامت به انسولین» نامیده میشود. این مهمترین هتل در دیابت نوع ۲ است. کمبود مطلق انسولین، که معمولا دومین عامل مخرب تاثیرگذار بر سلولهای بتا لوزالمعده که انسولین تولید می کنند، محسوب می شود. مهمترین اختلال در دیابت نوع ۱ می باشد. در دیابت نوع ۲ نیز، کاهش تدریجی اولهای بتا مشاهده میشود که موجب افزایش بیشتر قند خون می گردد. به طور اساسی، چنانچه فردی در برابر انسولین مقاوم باشد، بدن تا حدودی می تواند تولید انسولین را افزایش داده و بر میزان تحمل بدن غلبه نماید. به مرور زمان، چنانچه میزان تولید انسولین کاهش یافته و به میزان کافی ترشح نشود، موجب افزایش قند خون بدن می شود.

تعریف گلوکز:

گلوکز نوعی قند ساده است که در غذا یافت می شود. گلوکز یکی از مواد غذایی ضروری است که انرژی لازم برای عملکرد مناسب سلول های بدن را فراهم می نماید.

کربوهیدرات ها در روده کوچک شکسته شده، سپس گلوکز موجود در غذای هضم شده از طریق سلول های روده جذب و وارد جریان خون بدن می شود و به تمام سلول های بدن منتقل و در آنجا مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال، گلوکز نمی تواند به

تنهایی وارد سلول شود و برای ورود به داخل سلول نیاز به کمک انسولین دارد. سلولها بدون کمک انسولین و بر خلاف وجود مقدار زیادی قند در جریان خون، از انرژی قند محروم می شوند. در برخی از انواع خاص دیابت، ناتوانی سلول ها در مصرف گلوکز، موجب افزایش وضعیت عجیب «محرومیت در عین فراوانی» می گردد. گلوکز فراوان و مصرف نشده به صورت مواد زاید از طریق ادرار دفع می شود.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

6 + سیزده =